دعا گوی شما در حرم امام رضا (ع)هستیم

ایران بود انگشتر و باشد خراسان چون نگین

به سیاه چال زندان چه خوش است شور و حالم

بگذشــــته با تو یـارب ، شب و روز و ماه و سـالم

ز ســــماء گذشــته آهم به زمیـن چکـیده اشـــکم

زنفــس فـتاده قلـبم بـه قفــس شـــکـــسته بالـم

سـر و جان به کـف نـهادم به عـدو شکســت دادم

شـــد از آن به دســـت و گـردن غل آهـنـین مـدالم

وطـنــم بـود مدینـــــه غــم غربتـــــم بـه ســــــــینه

زکـــــدام غـصـــــه گـــــویم زکـــدام غــــم بنـــــــالم

بـه ســرشــک چشــــم زهــرا به شرار قلب حیــدر

بـه رســول و اهل بیـتــش بـه فــدای ذوالـجـــلالم

کـه اگـر  هــــزار نـوبــت  بکـشــنـد و  زنـده گـــردم

چو بـه راه دوســت باشــد  نرســد بـه  دل  مــلالم

توفيق فغان دارم چون چاک گريبانها

خاکستر من مانده بر دامن نيرانها

شد دانهء زنجيرم با پيکر من همخون

سخت است برای من پيمودن زندانها

همچون شجری هستم تا نيمه ميان خاک

 شد غربت افزونم سر لوحهء عنوانها

آويخته ساق من از تختهء تابوتم

بشکسته مرا ساقه چون گل به گلستانها

تا بر روی زهرايم شلاق اثر بنمود

 شلاق يهودی شد تاديب مسلمانها

سيلی است بجای خون، زندان عوض طشت است

 خون می چکد از لعلم، بشکسته چو دندانها

افتاده ميان راه جسمی که به زنجير است

 افسوس از اين بيداد، فرياد ز دورانها

ای شيعه بر تو باد درود و سلام من

وقت است بشنويد فرازی کلام من

عمرم نه صرف شد به سيه چالها عبث

کز بهر شيعه بود همه اهتمام من

در انزوا نبود همه عمر من که بود

در سجده گاه گوشهء زندان قيام من

روزی که غصه خلق شد از حکمت خدا

بگزيد غصه را دل والا مقام من

چون جام عشق فال به نام حسين زد

 از غبطه رفت در طلب درد جام من

من آن امام مفترض الاطاعه ام که شد

از اقتدار کنج سيه چال دام من

تنها نی ام (نيستم)، غريب نی ام، بی نوا نی ام

 زهراست آنکه بود انيس مدام من

بی جرم و بی گناه به زندان گذشت عمر

نه بلکه بود نسل علی اتهام من

زندان مرا به خويش چه خوش داد عادتم

 ديگر نداشت فاصله ای صبح و شام من

همچون درخت ريشه دواندم به قعر خاک

 خلصنی ياربم شده بود التيام من

از بس که مانده ظاهری از استخوان و پوست

 ديگر نبود طاقتی از استلام من

بغض يهود قدرت سيلی فزون کند

زهراست باخبر ز رخ نيل فام من

هر ناسزا و فحش نثارم حلال بود

 هرگونه لطف و جود و نوازش حرام من

هارون بدست ظلم نگهبان کافرش

 می خواست بشکند حرم احترام من

با کام روزه زير شکنجه لبان خشک

 افطار زهر بود بهشتی طعام من

امضای نيلی غل و زنجير بر تنم

 تاکيد ديگری است به حسن ختام من

با کام تشنه بر همهء شيعيان خود

 همراهی حسين يگانه پيام من

مهدی کجاست تا که بگيرد ز دشمنان

با ضرب ذوالفقار علی انتقام من

در این زندان که ره بسته است پرواز صدایم را

نمی بینم کسی را جز خودم را و خدایم را

سرم را می گذارم روی زانوهای لرزانم

یکایک می شمارم غصه های زخمهایم را

پریشان حالم و از استخوانم درد می ریزد

نمی جویم زدست هرکس و ناکس دوایم را

اگر چه زخم تن دارم کبودی بدن دارم

ولی خرج عبادت می نمایم لحظه هایم را

حضور دانه ی زنجیر  در راه گلوگاهم

دو چندان  می نماید بغض سنگین دعایم را

نمی گویم چه کردم تازیانه با وجود من

ببین پُر کرده خون پیکرمن بوریایم را

اگر بنشسته می خوانم نمازم را در این زندان

غل زنجیرها کوبیده کرده ساقی پایم را

در دل خاکم و امّید نجاتی دارم

در دل امید و به لبها صلواتی دارم

مرگ،همسایه ی دیوار به دیوار من است

منم آن زنده که هر شب سکراتی دارم

هشت معصوم عیان شد زمصیبات تنم

از شهیدان خداوند صفاتی دارم

منم آن نخله ی در خاک که بر خوردن آب

جاری از دیده ی خود نهر فراتی دارم

ساقم از کوتهی تخته به رسوایی رفت

ورنه بشکسته ستون فقراتی دارم

کفن آوردن این قوم عذابی دگر است

اندر این هفت کفن تازه نکاتی دارم

شمع جان سوخته بزم وفايى زينب

گل نيلوفر گلزار ولايى زينب

تو جگر سوخته‏اى صابره دشت بلا

اى كه از عرش نشينان وفايى زينب

خمسه طيّبه را وارثى اى مظلومه

يادگار حرم اهل كسايى زينب

تا گشودى تو پر و بال مصيبت ديدى

در سپهر غم و اندوه هُمايى زينب

اى كه همسايه ديوار به ديوار غمى

غصّه را جز دل تو نيست سرايى زينب

تو همانى كه مدينه قد و بالات نديد

گشت فرجام تو، انگشت نمايى زينب

از همان روز كه تو زاده شدى دل مى‏گفت

كاشكى تا به ابد كوفه نيايى زينب

بعد از آن جلوه كه در كوفه نوميدى شد

قبله‏ات گشت همان نور سمايى زينب

كس نپرسيد كه اى غمزده حالت چون است؟

كس نپرسيد كه آواره چرايى زينب

روز قربانى ابناءِ تو ايمان مى‏گفت

به خداوند قسم روح منايى زينب

پهلوانى ز عرب با تو همآورد نشد

قهرمان سفر شام بلايى زينب

اى كه دلگرم به تو جمله يتيمان حسين

چلچراغ شب تار اُسرايى زينب

كنج ويرانه غربت به اسارت رفتى

نه پناهى و نه آبى نه غذايى زينب

هيچكس چون تو اسير غم دلدار نشد

اولين عاشق شاه شهدايى زينب

يا قتيل العبرة گفتى و جان مى‏دادى

تا كه ثابت شود از اهل كجايى زينب

گوش جانها پس از آن واقعه عاشورا

جز «حسينم» نشنيد از تو صدايى زينب

كهنه پيراهن صد چاك و دلى صد پاره

آفتاب و دل سوزان، چه فضايى زينب

به سلامت برو جمع شهدا منتظرند

زائر خسته دلِ كرب و بلايى زينب