بر در دروازه‏ ى حاجات دل
تا سحرم مست مناجات دل
راز و نیاز دل ما ذکر دوست
نیست کسى هر آنچه باشد از اوست
دست طلب به سوى او روز و شام
مسئلت از غیر جمالش حرام
هر که اسیر بى قرار یار است
به شوق او همیشه ره سپار است
دیده ببندد همه دم به راهش
جان بدهد بر سر یک نگاهش
به سر رود به سوى جانانه ‏اش
تا که رسد بر در میخانه اش
بر در میخانه گدایى رواست
اگر که ساقى کرم مرتضاست
ز مرتضى اگر کرم بخواهید
اگر که لطف دم به دم بخواهید
دل به طهوراى ولایت برید
حاجت خود به باب حاجت برید
نگویم این را که خدا عالم است
باب حوائج به خدا کاظم است
ز کاظمینش که ندیدم بسى
نیامده به دست خالى کسى
اگر که دستى برود به سویش
نمى‏ رسد مگر به آرزویش
یوسف زهرا که به زندان شدى
به قلب من همیشه مهمان شدى
به کاظمین تو اسیرم اسیر
جان رضا بیا و دستم بگیر

آینه دار فاطمه ، تموم حاصل باباست
شبا صدای لالائیش ، تپشهای دل باباست

می دوخت به چشمای بابا ، نگاه صاف و ساده شو
وقت نماز که می رسید ، زود می آورد سجاده شو

یه گوشه توی خیمه ای ، تنگ غروب کربلا
جانماز کوچیکشو ، پهن کرده بود واسه بابا

باد سیاهی وزرید و ، به جای بابا شمر اومد
به صورت نحیف گل ، با دست سنگی سیلی زد

پیش چشای نیمه جون ، دشت و به آتیش کشیدند
پای برهنه بچه ها ، روی خارا می دویدند

زخم زبون و هلهله ، جای کبود سلسله
دلهره و وحشت شب ، دست سیاه حرمله

با التماس و اشک و آه ، می پرسید از راه نجف
می گفت کجاست قبر بابام ، رو بکنم کدوم طرف

یتیم نواز کوفیا ، حالا کجاست تا ببینه
سایة تازیانه ها ، به روی گلهاش می شینه

شده پاهای کوچیکش ، اسیر زخم آبله
از روی ناقه افتاده ، خدایا رفته قافله

دامن دشت پر شده از ، یه بغض و احساس کبود
زائر روی هم شدند ، آخه دو تا یاس کبود

نگاهاشون شبیه هم ، رو چهره شون یه هاله بود
صورتشان بنفشه پوش ، کنج لباشون لاله بود

روی یکی نیلی شده ، تو قصة غصب فدک
ولی یکی از کوفیا ، بی بهونه خورده کتک

یکی غریب و بی پناه ، با گریه و خسته دلی
ولی یکی تو کوچه ها ، جلوی چشمای علی

با سر رسیده ای بگو از پیکري كه نيست
از مصحف ورق ورق و پرپري كه نيست

شبها که سر به سردی این خاک می نهم
کو دست مهربان نوازشگری که نیست

باید برای شستن گلزخمهای تو
باشد گلاب و زمزمی و کوثری که نیست

قاری خسته تشت طلا و تنور نه !
شایسته بود شان تو را منبری که نیست

آزاد شد شریعه همان عصر واقعه
یادش به خیر ساقی آب آوری که نیست

تشخیص چشمهای تو در این شب کبود
می خواست روشنایی چشم تری که نیست

دستی کشید عمه به این پلکها و گفت :
حالا شدی شبیه همان مادری که نیست

دیروز عصر داخل بازار شامیان
معلوم شد حکایت انگشتری که نیست

حتي صبور قافله بي صبر مي شود
با خاطرات خسته ترين دختري كه نيست

شمع هر جا كه انجمن دارد

پر پروانه سوختن دارد

بخدا نيست خارجى پدرم

دين به قلب پدر وطن دارد

گرچه در كربلاست پيكر او

دست اغيار پيرهن دارد

چوب تأديب خوب مى‏داند

كه چه بوسيدنى دهن دارد

سوى اغيار، ليكن انظر گرفت

بهر احباب بانگ «لن» دارد

معجرى هست بر سرم امروز

پدر من اگر كفن دارد

نيمه باز است كام خونى او

به گمانم پدر سخن دارد

گر بيايى ز جان بپردازم

ديدنت هر قدر ثمن دارد

«لن ترانى» مگو كه از هوسم

«اَرِنى» مى‏رسد ز هر نفسم

غير احياء نمى‏كنم امشب

جز «خدايا» نمى‏كنم امشب

منكه دل كنده‏ام ز عقبى دوش

ميل دنيا نمى‏كنم امشب

قرب دختر به بوسه پدر است

جز تمنا نمى‏كنم امشب

من زبونى نمى‏كشم از چرخ

من مدارا نمى‏كنم امشب

بايد امشب كنار من باشى

بى تو «فردا» نمى‏كنم امشب

چند بوسه به من بدهكارى

صبر از آنها نمى‏كنم امشب

نوبتى هم بود زمان من است

پس تماشا نمى‏كنم امشب

ناز طفل مريض بيشتر است

بى تو «لالا» نمى‏كنم امشب

خواب، بى بوسه پدر تا كى؟

دور از خانه، در بدر تا كى؟

اللَّه اللَّه عجب سحر دارم

سحرى در بر پدر دارم

آنچه ديشب به طشت زر ديدم

حاليا در طبق به بر دارم

دست افكنده‏ام به گردن او

عمه جان عمه جان پدر دارم

ليك چشمى نمانده بنگرمش

ليك دستى نمانده بر دارم

آمده همرهش مرا ببرد

بخدايش قسم خبر دارم

تو مپندار اى پدر كه كنون

سُرمه بر ديدگان‏تر دارم

لخته خون گرفته چشم مرا

لخته خونى كه از سفر دارم

گره در موى من چو ابروى‏توست

تو ز سنگ و من از شرر دارم

تا نريزم به سيلى از لب خون

لب نمى‏گيرم از لب تو كنون