دردها مى‏چكد از حال و هواى سفرش

گرد غم ريخته بر چادر مشكى سرش

تك و تنها و دو تا چشم كبود و چند تا ...

كودك بى پدر افتاده فقط دور و برش

ظاهراً خم شده از شدت ماتم امّا

هيچ كس باز نفهميده چه آمد به سرش

روزها از گذر كوچه آتش رفته

اثر سوختگى مانده سر بال و پرش

با چنين موى پريشان و بدون معجر

طرف علقمه اى كاش نيفتد گذرش

همه بغض چهل روزه او خالى شد

همه كرب و بلا گريه شد از چشم ترش

ابری آمد و ناگهان خون بارید

از چشم و دل فرشتگان خون بارید

ای خون خدا، خون خدا، خون خداوند

بعد از تو چهل شب آسمان خون بارید

صدا در سینه ها ساکت که اینک یار مى اید  

ز راه شام و کوفه عابد بیمار مى آید  

غبار راه بس بنشسته بر رخسار چون ماهش  

به چشم آیینه ایزدنمایى تار مى آید  

الا اى دردمندان مدینه با دو صد حسرت  

طبیب دردمندان با دل تبدار مى آید  

الا اى بانوان اهل یثرب پیشواز آیید  

که زینب بى برادر با دل غمخوار مى آید  

بیا ام البنین با دیده گریان تماشا کن  

که اردوى حسینى بى سپهسالار مى آید.

چل روز شد که چشمم تطهیر گشت با غم              با   واژه های خونین  می خواندم  محرم

بر  سینه  می زند  غم  در  دسته های  ماتم             می  آورد  اگر   چه دستان  خسته ام  کم

مرثیه ی غریبی است بر نیزه  ذکر  قرآن                بر  گونه های  شعرم  باران  نشسته  نم نم

وقتی رقیه گم شد  ،  در  آسمان  وحشت               بر  زخمهای  بالش ، دستی نگشت  مرحم

پر   می زند   کبوتر  ،  بر   دستهای   بابا                   در جستجوی باران ،خون شد گلویش ازغم

طوفان نشست اما ، او مانده  بود  تنها                     زینب،  هماره  بشکوه ،  اسطوره  مجسم

در آن غروب دلگیر ، با هر نگاه سرخش                      آتش  گرفت  عالم  ،  در  سوگ  ماند  آدم