ابري شده است حال و هواي نگاهتان
بغض غروب مي چكد از هر پگاهتان

دلتنگيِ غمی چقدر موج مي زند
در اشكهاي نيمه شبِ گاه گاهتان

چشمان صحن آينه هم تار مي شود
با غربتي كه مي چكد از اشك و آهتان

همراه گريه هاي تو از دست مي رويم
پائين پاي روضة شال سياهتان

عطر مزار مادر سادات مي رسد
از ياسهاي هر سحر بارگاهتان

« فردا چه خاكهاي ندامت به سر كند
امروز هر دلي كه نشد خاك راهتان »

اينقدر كه پر از تب اندوه و ناله اي
شايد دلت گرفته به ياد سه ساله اي

مي گفت چشمهاي ترش درد مي كند
قدش خميده و كمرش درد مي كند

از بسكه سوخت دامن معصوم خيمه ها
حتي نگاه شعله ورش درد مي كند

طوفان تازيانه و باران سنگها !
بيخود كه نيست بال و پرش درد مي كند

مي سوخت غرقِ حسرت خورشيد نيزه ها
خُب پس بگو چرا جگرش درد مي كند

از لطف دستهاي نوازشگري كه بود
ديگر تمام موي سرش درد مي كند

آرام قلب خسته اش از دست رفته بود
چشم به خون نشسته اش از دست رفته بود

اى در لطف و عنايات رضا

زينب امّ المصيبات رضا

اى برادر تشنه ديدار تو

اى بهشت ارزانى زوّار تو

اى دو چشمت اشكبار فاطمه

اى مزار تو مزار فاطمه

كاش مى‏شد شهر يثرب شهر قم

تا نمى‏شد قبرآن مظلومه گم

عرشيان از مردمت در حيرتند

مردمان شهر تو با غيرتند

مردمانى اهل صبر و اهل حلم

اهل تقوى اهل دين و اهل علم

پير ما از شهر تو كرده طلوع

انقلاب ما از آنجا شد شروع

اين همه را جمله مديون توئيم

حضرت معصومه! ممنون توئيم

پير مردى پا برهنه قد كمان!

ناقه حمل تو را شد ساربان

هركسى آمد به استقبال تو

هر دلى جويا شد از احوال تو

قم ترا در گوشه ويران نبرد

هيچ كس در كوچه‏اى سيلى نخورد

قم به استقبالت از روى وفا

نُقل مى‏پاشيد نه سنگ جفا

قم ترا در شهر آواره نكرد

چادرت را هيچ كس پاره نكرد

قم به تو مى‏گفت مهمان و عزيز

كى تو را مى‏خواند با نام كنيز

اهل قم لايق براى رحمتند

دوستدار اهل بيت عصمتند

اى تو را همسايه‏اى چون جمكران

يك سلام از ما بر آن آقا رسان

باز گو كن حال اين بيچارگان

گفتگو كن با اميد عاشقان

گو كه يارا سوى اين منزل بيا

ركعتى در جمكران دل بيا

 همره اين ناله داران گريه كن

يك نگاهت را به دلها هديه كن