تبليغاتX

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

مداحي



دوباره سفره ی اشک مرا تو گستردی       

                                                 چرا محدثه تابوت خانه آوردی ؟

اثر نداشت مگر دستمال زرد نبی           

                                              هنوز مثل گذشته دچار سر دردی؟

تمام پنجره ها را گشوده ام زهرا            

                                               کمی نسیم بیاید چقدر تب کردی!

اگر چه دنده ی یک دنده با تو لج می کرد  

                                                صبور بوده به روی خودت نیاوردی

چه آمده به سر چشم هایت ای بانو ؟        

                                             که با دو دست پی جانماز می گردی

+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388;ساعت 6:40;  توسط خادمين;  | 

دو پلک شب شکنت گریه می کند زهرا

                                                   برای سوختنت گریه می کند زهرا

چقدر آب شدی این دو هفته ی آخر!!!

                                                  لباس در بدنت گریه می کند زهرا

کبودتر شده ای پس نفس عمیق بکش

                                                 تلاش کن حسنت گریه می کند زهرا

دوباره راز گل سرخ سینه افشا شد

                                                دوباره زخم تنت گریه می کند زهرا

کفن سوا مکن از گنجه ی جهیزیه ات

                                                حسین بی کفنت گریه می کند زهرا

+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388;ساعت 6:39;  توسط خادمين;  | 

تا پای مرگ اهل مدینه مرا زدند

ممنون این محبت و این مهربانیم

آن مادر جوانیم که روز و شب

سیر از بهار زندگی و این جوانیم

قامت رشید بوده ام تا رفتن پدر

از جور اهل ستم قامت کمانیم

صدیقه ام منو هم یار حیدرم

با اول شهیده امام زمانیم

هر کو نشان ز تربت مخفی من گرفت

اشک است نشان قبر بی نشانیم

من سوختم ز آتش کینه تو ای پدر

کی می شود زاهل مدینه رهانیم

آتش گرفت درب و زهرا به پشت در

کس درک نکرد کوثر آسمانیم

+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388;ساعت 6:37;  توسط خادمين;  | 

شانه بر دیوار محکم کرده و سر را به در

«وای» اگر دستی بکوبد کوبهٔ در را به در

 

مثل گل در دست طوفان تکّه‌تکّه بسته است

چادری از باغ میخک‌های پرپر را به در

 

شانهٔ دیوار از یک‌سو و باد از یک‌طرف

میخ کرده بال‌های این کبوتر را به در

 

در، دهانش از شگفتی باز مانده، گوییا

موبه‌مو گفته است پهلو حرف آخر را به در

 

خون تراوش کرده و حک کرده با خطّی درشت

حرف‌های آتشین نام مادر را به در

 

باز خواهد شد پس از این از سرِ شرمندگی

هر زبانی تا بگوید نام حیدر را به در

+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388;ساعت 6:36;  توسط خادمين;  | 

چون‌که می‌فهمد غم دیوار را در بیشتر

در... کشیدت یا تن دیوار در بر بیشتر

 

گوش کن تا بشنوی از بادهای بی‌قرار

گل‌ترند از غنچه‌ها آن‌ها که پرپر بیشتر

 

دست‌های بسته می‌دانند بالی مثل عشق

می‌کند پرواز را سهم کبوتر بیشتر

 

زودتر در دست‌های باد پرپر می‌شود

هر گلی که کرده دنیا را معطّر بیشتر

 

خاک‌ها بر پای تو فهمیده‌اند این راز را

پیش بالای شما آن‌کس که کمتر بیشتر

 

حال می‌فهمم همین که نام تو گل می‌کند

درد می‌گیرد چرا پهلوی مادر بیشتر؟!

+ نوشته شده در یکشنبه سوم خرداد 1388;ساعت 6:35;  توسط خادمين;  |