منكه خود عابده‏اى والايم

نرجسم همنفس مولايم

 

از عنايات خداوند كريم

مادر مهديم و يكتايم

 

سامره كعبه و هم قبله من

سامره آخرت و دنيايم

 

نزد حق بوده‏ام آنقدر عزيز

كه عزيز پسر طاهايم

 

نزد پيغمبر و زهرا و على

باعث آبروى عيسايم

 

تا قيامت همه فخرم اين است

من مسلمان شده زهرايم

 

به دو عالم ثمر من مهدى است

گل نرگس پسر من مهدى است

 

فاطمه گوهر و هم گوهرى است

وارث رتبه پيغمبرى است

 

او پى گوهر ناب است بحق

كار او دُرّ و گُهر پرورى است

 

خواستگارم شد و فخرم بخشيد

دل من زنده از اين مادرى است

 

عشق نابى به دل من بسپرد

عشق ناب دل من عسگرى است

 

گر چه آغاز مسيحى بودم

مذهب اصلى من حيدرى است

 

من كنيز پسر فاطمه‏ام

تا ابد شيوه من كوثرى است

 

شيعه را لطف و عطا مى‏بخشم

حبّ مهدى به شما مى‏بخشم

 

پسرم حاصل عمر زهراست

بخدا در دو جهان بى‏همتاست

 

آدم و نوح و شعيب و خضر است

او خليل است و مسيح و موساست

 

اوست طاووس بهشت اَزَلى

هر گل از ياد جمالش زيباست

 

همه قدرت حق در دستش

گر چه بنده است ولى عين خداست

 

رزق از او به همه مى‏بخشند

او ثبات همه ارض و سماست

 

تا شما را برساند به حسين

دل بشكسته دعا گوى شماست

 

ثمر خطّ رسالت مهدى است

صاحب تيغ عدالت مهدى است

 

بهر تحميد و سپاس اى شيعه

پسرم را بشناس اى شيعه

 

معرفت بر دل او پيدا كن

باش با او به تماس اى شيعه

 

تا شود عاقبتت خير بدان

حبّ او هست اساس اى شيعه

 

با ولايش منما عالم را

تو به يك لحظه قياس اى شيعه

 

بهر عيدىّ شب قدر بگير

از كف يار لباس اى شيعه

 

تا كه خسران زده هرگز نشوى

مهديم را بشناس اى شيعه

 

معرفت بر گل زهرا مظهر

از نماز تو بود واجبتر

 

پسرم آيد و غوغا بكند

زشتها را همه زيبا بكند

 

حُب آن تشنه لب زينب را

عَلَنى در همه دنيا بكند

 

اشك او خون دلش گردد تا

ياد از زينب كبرى بكند

 

بعد تكيه زدنش بر كعبه

تربت فاطمه پيدا بكند

 

او خودش طالب حكم فرج است

از خدا اذن تمنّا بكند

 

خوش بر آنكس كه براى فرجش

خويش را خوب مهيّا بكند

 

شهِ رانده ز وطن مى‏آيد

به يقين يوسف من مى‏آيد

 

پسرم منتقم كرب و بلاست

غصه‏دار سرِ از جسم جداست

 

داغدار گلوى اصغر اوست

روضه‏دار تن ارباً ارباست

 

بوسه بر دست علمدار زند

تشنه آب ز مشك سقّاست

 

زائر قبر رقيه مهدى است

سحر از داغ رقيه شيداست

 

هر كجا مجلس روضه باشد

بانى و گريه كن بزم شماست

 

بخدا راه رسيدن بر او

گريه و معرفت كرب و بلاست

 

در پى هديه مهدى باشيد

سائل گريه مهدى باشيد

يك شب كه عشقت باز از دل در گذر شد

نام ترا بردم پياپى تا سحر شد

 

تا صبحدم آنشب بيادت گريه كردم

هر قطره اشكم در پى تو در سفرشد

 

قابل نبودم تا جمالت را ببينم

اما قسم بر تو كه شوقم بيشتر شد

 

شد علت دورى من ازتو عيوبم

دل مبتلا هر روز بر عيب دگر شد

 

هر بار آهم شد مؤثر بر دل تو

كار بدى كردم كه آهم بى اثر شد

 

خود واقفم يارى ز من بدتر ندارى

دست ولايت از سر من بر ندارى

 

زاده شدم تا با غم خوبان بميرم

زشتم، به پايت، خوبتر از جان بميرم

 

خواهم به محرابم به هنگام نمازم

يا در تلاوت كردن قرآن بميرم

 

من دوست دارم در ميان شورِ ياران

با ذكرنامت در صفِ خوبان بميرم

 

آلوده باشد ديده‏ام اما مدد كن

در موقع جان دادنم گريان بميرم

 

سلطان عشق آيد به بالينم بگويد

خوش آمدى، با ديدنش عطشان بميرم

 

من دوست دارم مرگ را با ديدن تو

هر غصه را با لحظه‏اى خنديدن تو

 

من دوست دارم تا حضورت را ببينم

مستى ايام ظهورت را ببينم

 

اى عابر پس كوچه‏هاى دل كجايى؟

خواهم متانت در عبورت را ببينم

 

عالم اگر ظلمت شود باكى ندارم

اى فاطمى سيرت چو نورت را ببينم

 

من دوست دارم در شعاع نورِ پاكت

سر خوردگى خصم كورت را ببينم

 

منّت كش عالم نگردم لحظه‏اى من

در خانه دل گر حضورت را ببينم

 

اى حاضر و ناظر به اعمالم، كجايى؟

گريه مكن ديگر به افعالم، كجايى؟

 

اى گمشده در كوچه‏هاى غفلت دل

اى گوهر نشناخته در حيرت دل

 

ما مشرك عشقيم، كرديمت فراموش

از ياد برديمت زِ فرطِ غفلتِ دل

 

اى سفره دار آفرينش بى‏نگاهت

شد رزق ما محدود، رفته بركت دل

 

حاصل ندارد بى تو عمر نوح كردن

نسيان تو اى بهترين،شد آفت دل

 

ما را براى انتظارت آفريدند

ممزوج شد با انتظارت فطرت دل

 

جانا به راه عشق تو، ايمان ببازيم

يادى ز ماكن تا بيادت جان ببازيم

 

اى آيه‏ها صبح و مساء در انتظارت

قرآن، مناجات و دعا در انتظارت

 

خلق خدا چشم انتظارانِ ظهورت

تنها نه خلقى كه خدا در انتظارت

 

دست خدا، ديگر به در از آستين شو

اى ذوالفقار مرتضى در انتظارت

 

اى ذره‏هاى آفرينش بى قرارت

مروه، صفا، زمزم، منا در انتظارت

 

كو پرچم هل من معين آل زهرا؟

اى سرزمين كربلا در انتظارت

 

اى يوسف كنعانى زهرا كجايى؟

موعود كعبه، منجى دلها كجايى؟

 

اى شارع احكام دين برگرد برگرد

اى رشته حبل المتين برگرد برگرد

 

درياب گمراهان درعصيان فنا را

اى رهنماى متقين برگرد برگرد

 

گلشن، كوير غفلت از ياد تو گردد

اى لاله صحرا نشين برگرد برگرد

 

آيد به گوش از كربلا شبهاى جمعه

آواى بانوى حزين برگرد برگرد

 

ذكر شهيد كربلا اين بود وقتى

افتاد از زين بر زمين برگرد برگرد

 

برگرد تا خون شهيدان زنده گردد

برگرد تاشيعه به دوران زنده گردد

 

گويند مى‏آيى ولى مُرديم، بازآ

در شام هجران تو افسرديم، بازآ

 

بى تو صفا از زندگى‏ها رخت بسته

از دل طراوت رفت، پژمرديم، بازآ

 

عشق على و شيعه‏گى جرم است، آرى

ارثِ غريبى از على برديم بازآ

 

طعنه‏كِش ايام هجران تو گشتيم

ما خونِ دل در خونِ دل خورديم،بازآ

 

بشنو تمناى دل بيچارگان را

گرچه تو را صد بار آزرديم، بازآ

 

ما مجرميم اما تو خوب و باگذشتى

ديدى بدى از ما فزون اما گذشتى

 

نور خدايى تو، به بدخواه تو لعنت

بدرالدجايى تو، به بدخواه تو لعنت

 

سر تا قدم تصوير قرآن خدايى

شمس الضحايى تو، به بدخواه تو لعنت

 

هر جا كه هستى، جانِ ما، جانت سلامت

اصل بقايى تو، به بدخواه تو لعنت

 

بين قنوتت يك دعا بهر گدا كن

روح دعايى تو، به بدخواه تو لعنت

 

بر سرزمين قلب عشاق حسينى

فرمانروايى تو، به بدخواه تو لعنت

 

اصل ولايت در وجودت منجلى شد

لعنت به هركس منكر آل على شد

 

بگذار تا چشم انتظار تو بمانم

بگذار من هم بى قرار تو بمانم

 

كيشَم  مكن از بام خود، بگذار منهم

گردم پرستو، همجوار تو بمانم

 

جان را به كف بنهاده و سوى تو آيم

اذنم بده تا جان‏نثارِتو بمانم

 

جانم سپر گردد تو را در هر بلايى

گردم فدايى، پاى كار تو بمانم

 

ننگت نباشم، گُل شوم بر سينه تو

تا زنده‏ام در انتظار تو بمانم

 

ازحق بخواهم تا مرا پاكم نمايى

در كربلا با دستِ خود خاكم نمايى