من که گرد و غبار بوده ام

کوچه گرد ستاره ها شده ام

 

امشب از لطف چشمهای شما

مومنی پاک و با خدا شده ام

 

تا سحر پای نافله ماندم

در نمازم چه بی ریا شده ام

 

من که اینجا غریبه ای بودم

با حریم دل آشنا شده ام

 

آسمانها، تمامی ذرات    می فرستند بر شما صلوات

 

بار دیگر قیامتی بر پاست

دل اهل حرم پر از غوغاست

 

از فراسوی عرش آمده است

علی دوم همین دنیاست

 

شب عاشق شدن شب مجنون

شب شادی حضرت لیلاست

 

همگی از جمال او دیدند

جلوه های محمدی پیداست

 

پدرش چشم بر نمی دارد

ازدو چشمی که واقعا زیباست

 

رد پیشانیش شبیه شهاب

قلب او هم به وسعت دریاست

 

می درخشد ستاره و مهتاب                 چون که حالا پدر شده ارباب

من اولين مصراع نظم كربلايم                               من اولين جانباز دشت نينوايم

نامم علی اكبر و در خلق و منطق                      شبه ترين چهره به ختم الانبيائم

من اولين پيمانه نوش جام اشكم                    چون رفته تا معراج دل صوت صدايم

من اولين گلواژه شعر حسينم                                   يا اولين قربانی كوی منايم

من شير سرخ بيشه های الغديرم                      در خيبر فتح المبين خيبر گشايم

من كربلا را كربلا آباد كردم                            در عشق و مستی كربلا بيداد كردم

من با عطش تا اوج آزادی پريدم                   عطشان ترين لبهای عالم را بوسيدم

شهدی كه من نوشيدم از پيمانه عشق      شيرين تر از آن در همه هستی نديدم

زينب لبم را بوسه ميزد من ز دستش            او دل به من ميداد و من دل ميبريدم

 

او دور من می گشت و من هم دور زهرا                من تشنه بر لبهای او او آب دريا

 

من غنچه تكبير لبهای حسينم                          من يوسف كنعان زيبای حسينم

چون خال سبز هاشمی دارم به صورت           من نكهت شب بوی گلهای حسينم

دارم به چهره نور سبز فاطميه                      من خط و خال روی سيمای حسينم

ای اهل عالم من نوای نينوايم                        چون كه اذان گوی مصلای حسينم

در خلق و خلق و منطق و خيبر گشائی                    گلواژه دست تولّای حسينم

چون ذوالفقار حيدری دارم به دستم               در صحنه ميدان علی را ناز شستم

من شير سرخ بيشه های كربلايم                          من لافتای حيدر خيبر گشايم

ای اهل عالم من اذان گوی حسينم                    چون رفته تا اوج فلك موج صدايم

شمع حيسنی را من كه من پروانه بودم            خوشگل ترين پروانه از پروانه هايم

من نسخه پيچ اشك درمانگاه عشقم                من مهر هر نسخه در دارالشفايم

جدم علی حلال كل مشكلات است                  من هم علی اكبر مشكل گشايم

 

دارم مدال فاطمی چون روی سينه                   من اشبه الناسم به زهرای مدينه

 

من روی قلبم عكس آزادی كشيدم                   شهد شهادت را به آزادی چشيدم

دل را به دلبر دادم و از دلبرم دل                              با عشق از بازار آزادی خريدم

من بلبلی هستم كه در گلخانه اشك                   شهد گل از لبهای آزادی مكيدم

من جان زينب را به يك لحظه گرفتم               چون خون به پای نخل آزادی چكيدم

زينب صدايم می زد و من می دويدم                تا اينكه در مقتل به دلدارم رسيدم

من كربلا را كربلا آباد كردم                                  ويرانه كاخ جهل و استبداد كردم

من حجله شادی كنار دجله بستم                 گل دسته در گلدسته ها بنياد كردم

من هم بلال و هم اذان گوی حسينم                      در عشقبازی كربلا بيداد كردم

من رهبر يك نسل و فرهنگی جوانم                         در نينوا دانشكده ايجاد كردم

من هستيم را در خم يك گوشه دادم               با نخل دين را با خلوصم شاد كردم

 

بر لوح قلبم رهبر عرفان نوشته                       ای عاشقان اين كربلا شهر بهشته

 

من دوره ديده در نظام ذوالفقارم                   من غنچه گلهای باغ هشت و چهارم

چون ذوالفقار حيدری دارم به دستم                      خيبر گشای ديگری در روزگارم

من اولين جانباز اردوی حسينم                              چون انقلاب كربلا را پاسدارم

من زنده كردم نام جدم مرتضی را                         من اكبرم يا حيدر دلدل سوارم

هرگز ندارم افتخاری بهتر از اين                          من حجله بسته در بهار كار زارم

سلام اى، اولين ذبيح الهى

الا اى انعكاس بى گناهى

 

سلام اى عصمت لا يوصف حق

يگانه مرد توحيد صف حق

 

تو زلفت باد را ديوانه كرده

سر زلف تو را حق شانه كرده

 

تو سبحان الذى اسرى ضميرى

تو مرآت خداوند غديرى

 

نمى‏دانم كنون اى بى همانند

كه دل بر تو ببندم يا خداوند

 

دهان تو دهان  جبرئيل است

اذان تو اذان جبرئيل است

 

تو پيغمبرترين حيدر مزاجى

تو دريايى ولى كوثر مزاجى

 

لب لعلت به گوش حق تعالاست

سر زلفت به دوش حق تعالاست

 

وضويم دائم از پيراهن تست

كه خون عاشقان بر گردن تست

 

به محشر شادم از اين نيك بختى

كه تو بر دوش ما بالاى تختى

 

تو اسماعيل ابراهيم عشقى

تو فصلى تازه در تقويم عشقى

 

اولسنا على الحق را تو گفتى

تو در ايمان دُر يكدانه سفتى

 

امامت دُرّ زيبنده به فرقت

نبوت تاج تابنده به فرقت

 

تو باب رحمةٌ للعالمينى

تو دوم احمد روى زمينى

 

تو بايد جاى پيغمبر بميرى

تو بايد از همه بهتر بميرى

 

تو بايد رشته تسبيح باشى

تو بايد خويش را از هم بپاشى

 

تو يحياى تمام كائناتى

تو اسماعيل بام كائناتى

 

كنون كه پاى تو اندر ركاب است

به پشت پاى تو اشك رباب است

 

تو تصوير وداع كودكانى

كمال الانقطاع كودكانى

 

تو گه شير يسار و گه يمينى

تو همرزم يل ام البنينى

 

ظهور ماه من چون آفتاب است

تويى آن مصطفى كه‏بوتراب‏است

 

تو آن آويخته تيغ جدايى

تو شير بيشه‏هاى لايزالى

 

تسلّاى سكينه ديدن تست

اميد كوكان بوسيدن تست

 

ز پيش ديده‏ها اى تو مه نو

چه بابا كش شدى آهسته‏تر رو

 

ترحم كن كمى وقت وداعت

ببين اهل حرم را در سماعت

 

تو احساس غريبى در خيامى

«عزيزى» را تو در خيمه دوامى

 

مباد اى روح اين تن بر نگردى

مبادا ليلى من بر نگردى

 

در آنها كه تو را تا خيمه بردند

تنت را مثل تسبيحى شمردند

 

دل سقّا هم از داغت كباب است

كه تشييع پيمبر از صواب است

خورشيد بود و جانب مغرب روانه شد

چون قطره بود و غرق شد و بى‏كرانه شد

آيينه بود و خورد شد و تكّه تكّه شد

تسبيح بود و پاره شد و دانه دانه شد

يك شيشه عطر بود و هزاران دريچه يافت

يك شاخه ياس بود و سراسر جوانه شد

آب فرات لايق نوشيدنش نبود

با جرعه‏اى نگاه از اينجا روانه شد

عمرى به انتظار همين لحظه مانده بود

رفع عطش رسيد و برايش بهانه شد

آن گيسويى كه باد صبا صبح شانه كرد

با دستهاى گرم پدر ظهر شانه شد

او يك قصيده بود كه در ذهن روزگار

مضمون ناب يك غزل عاشقانه شد

سرو قدّى ز حرم با دل سوزان مى‏رفت

پيش چشمان پدر «وَه» چه خرامان مى‏رفت

مأذنه كرببلا بود و اذان سر مى‏داد

بر لبش نغمه تكبير و به ميدان مى‏رفت

بر فراز سرِ سرو قد او قرآن بود

زير قرآن ز چه رو پاره قرآن مى‏رفت

زينب اسپند به كف داشت و دل مى‏سوزاند

يوسف كرببلا جانب كنعان مى‏رفت

اشك مى‏ريخت به پشت سر او آب نبود

به بيابان بلا، جان سليمان مى‏رفت

دور مى‏شد ز حرم، هر قدمى بر مى‏داشت

گوئيا از تن اهل حرمش جان مى‏رفت

صفحه اول ايثار، چو مى‏خورد ورق

مصحف عشق سوى صفحه پايان مى‏رفت

گيسويش در طيران بود و به دستان نسيم

دست از دل شده با موى پريشان مى‏رفت

پرده از صفحه اسرار عدم بر مى‏داشت

آب مى‏كرد دل شاه و قدم بر مى‏داشت

رفت ميدان و دل شاه دگر بار شكست

لحظاتى پس از آن مخزن اسرار شكست

دست بر گردن مركب سوى بازار آمد

يوسف كرببلا رونق بازار شكست

هركه با هرچه به كف داشت خريدارش شد

عضو عضو بدن آن بت عيار شكست

نيزه‏ها بهر طواف بدنش صف بستند

بى صف آمد يكى و پهلوى آن يار شكست

نرخ شمشير چه سنگين و گران بود كزان

باز هم فرق سر حيدر كرار شكست

ناله سرداد و سرآسيمه شه آمد به سرش

دلش از ديدن آن منظره بسيار شكست

پاى بر روى زمين مى‏زد و بابا مى‏گفت

دل خورشيد از اين واقعه صد بار شكست

يك طرف قطعه‏اى و قطعه ديگر طرفى است

زين مصيبت الف قامت دلدار شكست

بر سر نعش على غصه ز جان سيرش كرد

لرزه  افتاد  به  زانو  و  زمين  گيرش  كرد