طنين هق هق بادو فغان كوچه ي سرد

 صداي خنده ي نحس سواره اي ولگرد

 دوباره روضه ي تلخ طناب و دست امام

 زمانه مثل علي با شما چه بد تا كرد!؟

 در درون حجره عبا و عصاش جا مانده

 نكش!نه! محض رضاي خدا، نرو برگرد

 زبان به طعنه گشود آن نواده ي ابليس

 به اهل بيت نبي بارها جسارت كرد

 چقدر بي ادبانه!!! عزيز فاطمه را

 كشان كشان دل شب مجلس شراب آورد

 شكست حرمت موي سپيد آقايم

 كنار ميز قمار جماعتي نامرد

 همه نشسته و او ايستاده مي بيند

جنون رقص غرور دو طاس تخته ي نرد

پيربزرگ طايفه بود و كريم بود

 در اعتلاي نهضت جدش سهيم بود

 مسندنشين كرسي تدريس علم ها

 شايسته ي صفات حكيم وعليم بود

 نوح وخليل جمله مريدان مكتبش

 استاد درس حكمت و پند كليم بود

 بر مردمان تب زده ي شهر شرجي اش

 عطر مبارك نفسش چون نسيم بود

 زحمت كشيدو باغ تشيع شكوفه داد

 مسئول باغباني باغي عظيم بود

 قلبش شبيه شيشه ي تنگ بلور بود

 عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

  از ابتداي كودكيش تا دم وفات

 نزديكي محله ي زهرا مقيم بود

 منت نهادو آمدو ما پيروش شديم

 امروز اگر نبود، شرايط وخيم بود

 تازه سروده ام غزل مدحتش ولي

 يادش ميان قافيه ها از قديم بود 

نصير حسني

من نه از زهر شرربار دلم میسوزد                که ز داغ در و دیوار دلم میسوزد
از تب زهر اگر پیکر من تیر کشد                    بخدا از غم مسمار دلم میسوزد
دشمنم برد مرا مثل علی از خانه                  آری از غصه دلدار دلم میسوزد
بسته شد دست منو خصم چو میبرد مرا          از غم حیدر کرار دلم میسوزد
هر زمان خاطره آتش و در زنده شود          از غم هیزم و اشرار دلم میسوزد
مادرم عصمت حق بود و تجلای عفاف          بین نامحرم و انظار دلم میسوزد
وای از آن لحظه که بیهوش میان کوچه      بود آن خسته و بیمار دلم میسوزد
هنر فضه و عشق علی و حفظ امام     زنده اش کرد و دوصد بار دلم میسوزد
در هجوم شرر و دود و چهل مرد پلید         یک تنه عصمت دادار دلم میسوزد
پهلوی زخمی و قد خم و بازوی کبود       وای کز پنجه و رخسار دلم میسوزد

به قلم نصير حسني

همان امام غریبی که شانه اش خم بود

به روی شانه ی پیرش غم دو عالم بود

میان صحن حسینیه ی دو چشمانش

همیشه خاطره ی ظهر یک محرم بود

دل شکسته ی او را شکسته تر کردند

شبیه مادر مظلومه اش پر از غم بود

اگر تمام ملائک زگریه می مردند

به پای خانه ی آتش گرفته اش کم بود

حدیث حرمت او را به زیر پا بردند

اگر چه آبروی خاندان آدم بود

شتاب مرکب و بند و تعلل پایش

زمینه های  زمین خوردنش فراهم بود

مدینه بود و شرر بود و خانه ای ساده

چه خوب می شد اگر یک کمی حیا هم بود

امان نداشت که عمامه ای به سر گیرد

همان امام غریبی که شانه اش خم بود