بهار، رویش او را به صحن گل ها خواند

نسیم، آمدنش را به گوش دریا خواند

 

شبی که آمد و گل شد سپیده می بارید

فرشته بر قدم نورسیده می بارید

 

طلوع طلعت او را بنفشه آذین بست

هزار دسته شقایق هزار نسرین بست

 

سحر ستاره گل را به باغ ها پاشید

زمین غبار ره اش را به آسمان بخشید

 

هزار خرمن خوشرنگ خوشه خورشید

هزار دامن گل از هزار یاس سفید

 

چه دلنشین و شگفت و چه ناز و زیبا گفت

شبی که غنچه لب را گشود و بابا گفت

 

طراوت نفسش جان به باغبان می داد

تبسمش به خداوند عشق جان می داد

 

گرفت تنگ در آغوش و بوسه افشاندش

چو جان رفته زتن روی سینه خواباندش

 

دوباره آتش شوقش ز دل زبانه گرفت

شکفت خنده ارباب و این ترانه گرفت

 

بگو دوباره قرارم بگو بگو بابا

ستاره شب تارم بگو بگو بابا

 

چه عاشقانه به گوش سما ثریا گفت

دل از حسین ربود و دوباره بابا گفت

آینه در آینه حیرانی ام

پیچ و خم زلف پریشانی ام

اول این قصه کجا بود و کی؟

سوره ی انگورم و آیات می!

رگ رگ من – تاک – جنون در جنون

ریشه ی در – خاک – جنون در جنون

مستم و در خویش شرابم کنید

در خم تشویش شرابم کنید

مستم و از جام شما جرعه نوش

شمعم و در عشق شما شعله پوش

پرسه ی پروانه ی در آتشم

شعله ی شمع است که سر می کشم

دستخوش باده و باد سحر

آتش و خاکستر من در به در

آتش و خاکستر من دست باد

عقل مرا ، عشق تو بر باد داد!

عشق ، مرا باز به طوفان سپرد

عشق ، مرا تا به خرابات برد

گوشه ی ویرانه خرابات من

دخترکی  پیر مناجات من

دخترکی مرد تر از هر چه مرد

خانه خراب دل و خاتون درد

دخترکی نادره در نشئتین

شاهرگ زینب (س) و قلب حسین (ع)

آمد ، حساس تر از یاس ها

در کف دستش دل عباس (ع) ها

دختری آمد از قبیله ی نور

 نذر راهش سبد سبد احساس

 صورتش مثل قاب نرگس بود

 سیرتش روح صد گلستان یاس

 *

 هر فرشته که می رسید از راه

 یا اگر جبرئیل می آمد

 به پر روسری گلدارش

 تا ببندد دخیل می آمد

 *

 هر سحر بوسه می گرفتند از

 مقدمش کاروانی از خورشید

 یاسها چلچراغ ایوانش

 با همان بالهای سبز و سپید

 *

 تا که لب را به خنده وا می کرد

 دل هر ماهپاره را می برد

 هر دلی را به لطف لبخندش

 به خدا تا خود خدا می برد

 *

 ساره ، آسیه ، هاجر و مریم

 زائر هر شب نگاه او

 و شکوه تمام این دنیا

 گرد و خاک غبار راه او

 *

  به صفات حمیده اش سوگند

 آینه دار حسن زهرا بود

 خاک راهش شفای هر دردی

 او مسیحا تر از مسیحا بود

 *

 در میان قبیلهِ ی خورشید

 در دل هر ستاره جایی داشت

 و روی موج آبی دلها

 مثل مهتاب رد پایی داشت

 *

 آسمان است و گوشواره ی او

 خوشه های طلایی پروین

 مستجاب الدعاست این بانو

 عطر سبز قنوت او آمین

 *

 عطر باغ بهشت دارد او ؟

 که شبیه نسیم می آید

 یا به روی قنوت پرواز

 بال هر یاکریم می آید

 *

 خاک بوسش فرشته ، تا می شد

 او برای نماز آماده

 بال پرواز ربنایش بود

 عطر سیب و ضریح سجاده

 *

 آسمان مدینه ی دل را

 مهر و ماه و ستاره ، کوکب بود

 بین این خانواده این دختر

 همه ی عشق عمه زینب بود

 *

 نه فقط عشق حضرت زینب

 آرزو و امید عباس است

 زینت آسمان آبی

 شانه های رشید عباس است

 *

 جلوه دارد میان چشمانش

 همه ی مهربانی ارباب

 گل بریزید آمده از راه

 دختر آسمانی ارباب

 *

 آسمانها ستاره می ریزد

 جبرئیل از جنان به پای او

 دسته گل می فرستد از جنت

 فاطمه مادرش برای او

 

 ***

 

 مریم است این و یا خود زهراست

 که حریمش پر از کرامات است

 تا قیام قیامت این بانو

 افتخار تمام سادات است

 *

 از ضریح بهشتی اش هر دم

 عطر جانبخش لاله می آید

 تا همیشه صدای جانسوز

 گریه ی یک سه ساله می آید

 *

 اعتکاف بنفشه و لاله

 روی لبهای او چه دیدن داشت

 و حدیث دل شکسته ی او

 از زبانش بسی شنیدن داشت

 *

 کربلا بود و نیزه و شمشیر

 کربلا بود و خنجر و دشنه

 کربلا بود و هرم آن صحرا

 کربلا بود و کودکی تشنه

 *

 کربلا بود و ناله ی طفلی

 که چه غمگین به گوش می آمد

 کودکی که ز هوش می رفت و

 به چه سختی به هوش می آمد

 *

 کربلا بود و مشک خالی و

 دست از تن جدای سرداری

 ماند روی زمین نمناکی

 بیرق خاکی علمداری

 *

 کربلا بود و بین آن گودال

 آیه های شکسته ی یاسین

 جامه ی پاره پاره ی یوسف

 بدن غرق خون بنیامین

 *

 اسبی از سمت سرخی گودال

 خسته و بی سوار می آمد

 و دلم با حقیقت تلخی

 داشت کم کم کنار می آمد

 *

 پیش چشمان خون گرفته مان

 از حرم عطر سیب را بردند

 به روی نیزه ها سر هفتاد

 سینه سرخ غریب را بردند

 *

 دستهای کبود و خسته مان

 بین زنجیر ها که بسته شدند

 بعد با نعل تازه ی مرکب

 سینه ی لاله ها شکسته شدند

آینه دار فاطمه ، تموم حاصل باباست
شبا صدای لالائیش ، تپشهای دل باباست

می دوخت به چشمای بابا ، نگاه صاف و ساده شو
وقت نماز که می رسید ، زود می آورد سجاده شو

یه گوشه توی خیمه ای ، تنگ غروب کربلا
جانماز کوچیکشو ، پهن کرده بود واسه بابا

باد سیاهی وزرید و ، به جای بابا شمر اومد
به صورت نحیف گل ، با دست سنگی سیلی زد

پیش چشای نیمه جون ، دشت و به آتیش کشیدند
پای برهنه بچه ها ، روی خارا می دویدند

زخم زبون و هلهله ، جای کبود سلسله
دلهره و وحشت شب ، دست سیاه حرمله

با التماس و اشک و آه ، می پرسید از راه نجف
می گفت کجاست قبر بابام ، رو بکنم کدوم طرف

یتیم نواز کوفیا ، حالا کجاست تا ببینه
سایة تازیانه ها ، به روی گلهاش می شینه

شده پاهای کوچیکش ، اسیر زخم آبله
از روی ناقه افتاده ، خدایا رفته قافله

دامن دشت پر شده از ، یه بغض و احساس کبود
زائر روی هم شدند ، آخه دو تا یاس کبود

نگاهاشون شبیه هم ، رو چهره شون یه هاله بود
صورتشان بنفشه پوش ، کنج لباشون لاله بود

روی یکی نیلی شده ، تو قصة غصب فدک
ولی یکی از کوفیا ، بی بهونه خورده کتک

یکی غریب و بی پناه ، با گریه و خسته دلی
ولی یکی تو کوچه ها ، جلوی چشمای علی

با سر رسیده ای بگو از پیکري كه نيست
از مصحف ورق ورق و پرپري كه نيست

شبها که سر به سردی این خاک می نهم
کو دست مهربان نوازشگری که نیست

باید برای شستن گلزخمهای تو
باشد گلاب و زمزمی و کوثری که نیست

قاری خسته تشت طلا و تنور نه !
شایسته بود شان تو را منبری که نیست

آزاد شد شریعه همان عصر واقعه
یادش به خیر ساقی آب آوری که نیست

تشخیص چشمهای تو در این شب کبود
می خواست روشنایی چشم تری که نیست

دستی کشید عمه به این پلکها و گفت :
حالا شدی شبیه همان مادری که نیست

دیروز عصر داخل بازار شامیان
معلوم شد حکایت انگشتری که نیست

حتي صبور قافله بي صبر مي شود
با خاطرات خسته ترين دختري كه نيست

شمع هر جا كه انجمن دارد

پر پروانه سوختن دارد

 

بخدا نيست خارجى پدرم

دين به قلب پدر وطن دارد

 

گرچه در كربلاست پيكر او

دست اغيار پيرهن دارد

 

چوب تأديب خوب مى‏داند

كه چه بوسيدنى دهن دارد

 

سوى اغيار، ليكن انظر گرفت

بهر احباب بانگ «لن» دارد

 

معجرى هست بر سرم امروز

پدر من اگر كفن دارد

 

نيمه باز است كام خونى او

به گمانم پدر سخن دارد

 

گر بيايى ز جان بپردازم

ديدنت هر قدر ثمن دارد

 

«لن ترانى» مگو كه از هوسم

«اَرِنى» مى‏رسد ز هر نفسم

 

غير احياء نمى‏كنم امشب

جز «خدايا» نمى‏كنم امشب

 

منكه دل كنده‏ام ز عقبى دوش

ميل دنيا نمى‏كنم امشب

 

قرب دختر به بوسه پدر است

جز تمنا نمى‏كنم امشب

 

من زبونى نمى‏كشم از چرخ

من مدارا نمى‏كنم امشب

 

بايد امشب كنار من باشى

بى تو «فردا» نمى‏كنم امشب

 

چند بوسه به من بدهكارى

صبر از آنها نمى‏كنم امشب

 

نوبتى هم بود زمان من است

پس تماشا نمى‏كنم امشب

 

ناز طفل مريض بيشتر است

بى تو «لالا» نمى‏كنم امشب

 

خواب، بى بوسه پدر تا كى؟

دور از خانه، در بدر تا كى؟

 

اللَّه اللَّه عجب سحر دارم

سحرى در بر پدر دارم

 

آنچه ديشب به طشت زر ديدم

حاليا در طبق به بر دارم

 

دست افكنده‏ام به گردن او

عمه جان عمه جان پدر دارم

 

ليك چشمى نمانده بنگرمش

ليك دستى نمانده بر دارم

 

آمده همرهش مرا ببرد

بخدايش قسم خبر دارم

 

تو مپندار اى پدر كه كنون

سُرمه بر ديدگان‏تر دارم

 

لخته خون گرفته چشم مرا

لخته خونى كه از سفر دارم

 

گره در موى من چو ابروى‏توست

تو ز سنگ و من از شرر دارم

 

تا نريزم به سيلى از لب خون

لب نمى‏گيرم از لب تو كنون

چه‌قدر بي تو شكستم ، چه‌قدر واهمه كردم !
چه‌قدر نام تو را مثل آب زمزمه كردم!

خيال آب نبستم به جز دو دست عمويم
اگر نگاه به رؤياي نهر علقمه گردم

سرود كودكيم در خزان حادثه خشكيد
پس از تو قطع اميد اي بهار از همه كردم

نكرده هيچ دلي در هجوم نيزه و آتش
تحملي كه از آن اضطراب و همهمه كردم

شكفت غنچه‌ي خورشيد از خرابة جانم
همين كه با تو دلم را به خواب زمزمه كردم

چه شرم دارم از اين درد و جاي آمدنت را
كه سر بريده تو را ميهمان فاطمه كردم

پدر ، به داغ د ل عمّه‌ام ، به فاطمه سوگند
مرا ببخش اگر شكوه بي مقدّمه كردم

گرديد فلك و اله و حيران رقيه
گشته خجل او از رخ تابان رقيه

آن زهره جبينى كه شد از مصدر عزت
جبريل امين خادم و دربان رقيه

هم وحش و طيور و ملك و عالم و آدم
هستند همه ريزه خور خوان رقيه

خواهى كه شود مشكلت اندر دو جهان حل
دست طلب انداز به دامان رقيه

جن و ملك و عالم و آدم همه يكسر
هستند سر سفره احسان رقيه

كو ملك يزيد و چه شد آن حشمت و جاهش
اما بنگر مرتبت و شان رقيه

يك شب ز فراق پدرش گشت پريشان
عالم شده امروز پريشان رقيه

ديدى كه چسان كند ز بن كاخ ستم را
در نيمه شب آن دل سوزان رقيه

گُلي كه خاك خرابه مزار و تربت اوست
سه ساله‌اي است كه زينب اسير همّت اوست

ز نسل بت‌شكن مكّه است اين دختر

مسير خطبه‌ي زينب به اشك او وا شد
كه انقلاب حسيني رهين منّت اوست

به جاي رخت عزا پيكري سيه دارد
كه اين سياهي پيكر خود از محبّت اوست

رهي كه با قدمِ پُر ز اَبله بگشود
به سوي كرب و بلا باشد و عنايت اوست

فدايي سحر است و گل مناجات است
كه بوسه از لب بابا فقط عبادت اوست

اگر كفن شده پيراهنِ اسيريِ او
قسم به عصمت كبري، نشان عصمت اوست

چنان گريست كه رأس پدر پريشان شد

بود و در شهر شام از حسين دخترى
آسيه فطرتى ، فاطمه منظرى
تالى مريمى ، ثانى هاجرى
عفّت كردگار، عصمت اكبرى

لب چو لعل بدخش ، رخ عقيق يمن

او سه ساله ولى عقل چلساله داشت
با چهل ساله عقل روى چون لاله داشت
هاله برده ز رخ ، رخ چو گل ژاله داشت
لاله روى او همچو مه هاله داشت

 
ژاله آرى نكوست ، بر گل نسترن

 
شد رقيّه ز باب نام دلجوى او
نار طوركليم ، آتش روى او
همچو خير النساء، خصلت و خوى او
كس نديده است و چون چشم جادوى او

 
نرگسى در ختا، آهويى در ختن

 
گرچه اندر نظر طفل بود و صغير
گر چه مى آمدى از لبش بوى شير
ليك چون وى نديد چشم گردون پير
دخترى با كمال ، اخترى بى نظير

 
شوخ و شيرين كلام ، خوب و نيكو سخن

 
از نجوم زمين تا نجوم سما
ديد در هجر او تربيت ماسوى
قره العين شاه ، نور چشم هدا
هم ز امرش روان ، هم ز حكمش بپا

 
عزم گردون پير نظم دهر كهن
بر عموها مدام زينت دوش بود
عمّه ها را تمام زيب آغوش بود
خواهران را لبش چشمة نوش بود
خرديش را خرد حلقه در گوش بود

 
از ظهور ذكا، وز وفور فتن

 
بس كه نشو و نما با پدر كرده بود
روى دامان او، از و پرورده بود
بابش اندر سفر همره آورده بود
پيش گفتار او، بنده پرورده بود

 
از ازل شيخ و شاب تا ابد مرد و زن

 
ديده در كودكى ، سرد و گرم جهان
خورده بر ماه رخ سيلى ناكسان
كتف و كرده هدف ، بر سنان سنان
در خرابه چه جغد ساخته آشيان

 
يا چه يعقوب و در كنج بيت الحزن

 
از يتيمى فلك كار او ساخته
رنگ و رخساره را از عطش باخته
از فراق پدر گشته چون فاخته
بانگ كوكوى او، شورش انداخته

در زمين و زمان از بلا و محن

 
داغ تبخاله را پاى وى پايدار
طوق و درگردنش از رسن استوار
وز طپانچه بُدَش ارغوانى عذار
گريه طوفان نوح ، ناله صوت هزار

نه قرارش بجان ، نى توانش به تن

در خرابه سكون ساخته در كرب
شور اَيْنَ اءبى ؟ كار او روز و شب
شامگاهان به رنج ، روزها در تعب
اى عجب اى سپهر از تو ثمّ العجب

 
تا كجا دون نواز شرمى از خويشتن

 
قدرى انصاف و كن آخر از هرزه گرد
عترت مصطفى وينقدر داغ و درد
شد زنانشان اسير يا كه شد كشته مرد
آخر اين بيگناه طفل بيكس چه كرد

 
تا كه شد مبتلا اينقدر در فتن

 
در خرابه شبى خفته و خواب ديد
آفتابى به خواب رفت و مهتاب ديد
آنچه از بهر وى بود و ناياب ديد
يعنى اندر به خواب طلعت باب ديد

 
جاى در شاخ سرو كرده برگ سمن

شاهزاده به شه مدّتى راز داشت
با پدر او بهرراه دمساز داشت
ناگهانش ز خواب بخت بد باز داشت
آن زمان با غمش چرخ و دمساز داشت

گشت و بيدار و ماند شكوه اش در دهن

 
در سراغ پدر كرد و آن مستمند
باز و چون عندليب آه و افغان بلند
عرش را همچه فرش در تزلزل فكند
ساخت چون نى بلند ناله از بندو بند

 
جامه جان ز نو چاك و زد در بدن

 
زد درآن شب به شام برق آهش علم
سوخت برحال خويش جان اهل حرم
باز اهل حرم ريخت از غم به هم
گشته هريك ز هم چاره جو بهر غم

 
اُمّ كلثوم را زينب ممتحن

 
ناله وى رسيد چون به گوش يزيد
كرد بهرش روان راءس شاه شهيد
آن يتيم غريب چون سر شاه ديد
زد به سر دست غم وز دل آهى كشيد

همچو صامت پريد مرغ روحش ز تن

 

گنجشك پر  جبريل پر  بابا سه نقطه
من پر  تو پر  هركس شبيه ما سه نقطه

عمه نه عمه بالهايش پر ندارد
سه نقطه اينكه ما را مي پراند يا

اين محو يكديگر شدن در اين خرابه

 حالابماند در خرابه ياسه نقطه

اصلاً چرا من خواستم پيشم بيايي
باباشما كه پا نداري تا سه نقطه

يادت مي آيد روزهاي در مدينه
دو گوشواره داشتم حالا سه نقطه

وقتي لبت را زير پاي چوب ديدم
خواستم كاري كنم امّـا سه نقطه

انگشت خود را جمع كرد و ناگهان گفت
انگشت پر  انگشتر بابا سه نقطه