باز گوش اهل دل پر زمزمه
از طنینِ شور و آواى که شد

باز سر دارد هواى عاشقى
طالب روى دل آراى که شد

باز دیده سوى دامم مى‏کشد
پایبند چشم گیراى که شد

باز دل سرشار از شوق که شد
باز این ویرانه مأواى که شد

دل به شوق ازیاد زینب آمده
تهنیت میلاد زینب آمده

نان زینب لرزه بر دل افکند
غیر آن دل که ز سنگ و آهن‏است

گفت‏خیرالناس امر واجبى
احترام او به هر مرد و زن است

کسیت زینب جلوه عشق خدا
عشق او سرمایه دین من است

هست سرى منجلى در روح او
جمع زهرا و على در روح او

هیچ گنجى با غمت‏ همپایه ‏نسیت
غیر عشقت‏شیعه ‏را سرمایه ‏نیست

خواست دل آید به زیر سایه‏ایت
دید اما نور حق را سایه نیست

غیر تو که شیعه زهرا خورده‏اى
هیچ کس با فاطمه همپایه نیست

غیر نام دلربایت زینب
در کتاب عشق حیدر آیه نیست

غیر اشکى که نثارت مى‏کنم
عاشق بى‏مایه‏ات را مایه نسیت

عزت حیدر مدد کن عاشقت
دختر کوثر مدد کن عاشقت

اى درخشنده‏تر از الماس‌ها
اى صفا بخش وجود یاس‌ها

اى تجلى امامت در زنان
مایه‌ی ترس على‌نشناس‌ها

حوریان از درک تو عاجز همه
کى شناسندند یقین خناسها

لطف تو شد شامل هر شیعه‏اى
اى صفا بخشیده بر احساسها

عبد زینب واقعاً عبد خداست
مدعى بگذار این وسواسها

خسته بال دام عشقِ زینبم
من پرستوىِ دمشق زینبم

اى خدا من دوست‏دار زینبم
خسته جانم جانثار زینبم

سال‌ها پرسه به کویش مى‏زنم
کوچه گرد و خاکسار زینبم

مى‏تپد در سینه دل با یاد او
دردمند و بیقرار زینبم

کاش بودم من کبوتر اى خدا
تا نمایى همجوار زینبم

در دم مرگم سوى شامم کشید
آن زمان در انتظار زینبم

کاش من قربان زینب مى‏شدم
خادم طفلان زینب مى‏شدم

شکر حق این دل سرای زینب است

ذکر یا رب هم ثنای زینب است

حضرت عیسی که هر اسمش دواست

خود به دنبال دوای زینب است

صوت داوودی قشنگ ودلرباست

لیک خود محو صدای زینب است

روضه رضوان حق گر باصفاست

خرمیش از صفای زینب است

حاتم طائی بود جایش بهشت

خوش به حالش چون گدای زینب است

تربت کرببلا داروی ماست

چونکه آنجا جای پای زینب است

تا قیامت خویش را عاشق مخوان

عشق تنها ادعای زینب است

گر به دربار حسینبعلي دیوانه ایم

خوب دانیم از دعای زینب است

اوست اول روضه خوان و سینه زن

زین جهت دل مبتلای زینب است

صحنه ی شام غریبان را نگر

دختر سلطان عصای زینب است

مدح زینب کی توان وکار ماست

مادح زینب خدای زینب است

بنده درباره او گردیده ام

چون خداوندی سزای زینب است

گر حسین بن علی ارباب ماست

مطمئنان از عطای زینب است

عاشقان لطمه زدن بازیچه نیست

چونکه این کار از برای زینب است

وای وای از ظلم و جور اشقیا

روی نیزه دلربای زینب است

خیزران ولعل شاهنشاه عشق

گوئیا اصل عزای زینب است

عمه جان این چیست بین طشت زر

دخترم این سر جدای زینب است

تا توانی هیئتی قرآن بخوان

چونکه تفسیرش ولای زینب است

تا حشر حسین پروری زینب
دردانة ناب کوثری زینب
پیوسته پیام کربلایی تو
تفسیر تمام کربلایی تو

باید به جهان پیمبری آید
در ملک وجود حیدری آید

چون فاطمه باز مادری آید
مانند حسن برادری آید
میلاد حسین دیگری آید
تا چون تو خجسته خواهری آید

ستاره های درخشان خوشه ی پروین          کنار پنجره مبهوت کودکی شیرین

شمیم  قدسی  او  در  مدینه  پیچیده              بهار آمده,  بلبل به غنچه خندیده

چکاوکان به در باغ ریسه می بندند            شکوفه ها همه دیوانه وار می خند ند

نشانه های ظهور مسیح ظاهر شد              مدینه مرکز ثقل خیال شاعر شد

نسیم گرد سر نو رسیده دف می زد             بنفشه داخل گلدان مدام کف می زد 

صدای خواندن پروانه ها چه زیبا بود          تبسم لب شیر خدا چه زیبا بود

ز نور طلعت رویش ستاره حیران شد          وماه با عجله پشت ابر پنهان شد

ستاره گفت به خورشید:- بی خبر ساده -      خدا به فاطمه خورشید دیگری داده

زمان سیطره وسلطه گشته طی خورشید     شکسته حرمت پوشالی تو ای خورشید

حریر جاذبه ی چشمان او اهوراییست        طلوع خنده ی زینب عجب تماشاییست

بساط  فخر فروشی ز آسمان بر چین         بیا زمین به تماشای دخترک بنشین

بیا ببین که ندیدی کسی به این پاکی            شدند خادمه اش, حوریان افلاکی

نگاه حیرت خورشید تا بر او افتاد              اسیر بند جنون گشت و نعره ها سر داد

هوارمی زدومی گفت:وه چه نوری داشت     شبیه مادر خود چهره ی صبوری داشت

بدون شبه وشک از قبیله ی نور است       میان هاله ی انوار خویش مستور است

وقارونور جبینش به مصطفی رفته              ولی غرور نگاهش به مرتضی رفته

چه کودکیست! که خود اشهدین می گوید      وگاه خنده کنان یا حسین می گوید

چه کودکیست! که گوید ثنای رب جلی        دوچشم اوشده خیره به ذوالفقار علی    

تا مونسم آيد ز ره من بيقرارى مى‏كنم

بهر تماشاى رخش چشم انتظارى مى‏كنم

بهر صفاى مقدمش من لاله كارى مى‏كنم

تا كه شود غمخوار من هر گونه كارى مى‏كنم

من زاده زهرايم و نامم حسين ابن على است

عشقم براى زينبم در هر دو عالم منجلى است

حق عشق را همراه او يكجا عطايم كرده است

با نام زينب تشنه كرب و بلايم كرده‏است

با صوت زينب از ازل يزدان صدايم كرده است

او را گرفتار و اسير و مبتلايم كرده‏است

ما عاشقيم و بهر هم تا پاى جان استاده‏ايم

تا عشق را رونق دهيم از لطف حق آماده‏ايم

حق بار ديگر كوثرى اهدا به طاها مى‏كند

عشقى كه دارد بر على اينگونه افشا مى‏كند

اين نازنين اين جمع را هم مست و شيدا مى‏كند

او چشم خود تنها به روى چشم من وا مى‏كند

با گريه آغازيش گويد حسين من كجاست

دارد اشاره در نهان نور دو عين من كجاست

گر او نمى‏آمد، ظهور من دگر كامل نبود

كس بر غريبى من و اولاد من قائل نبود

بى او چنين دلها به سوى كربلا مايل نبود

بى خلقت او در جهان عشقى ميان دل نبود

كرب و بلا از خون من با اشك او زيبا شود

از حرمت او مرقد من قبله زهرا شود

همراه زينب خواهرم من صاحب دلها شوم

از ناله‏اش در هر دلى چون پرچمى بر پا شوم

از حسن خطبه خواندش من تا ابد احيا شوم

با او شفيع عاشقان مادرم زهرا شوم

بى او خدا داند كه خون من اثر هرگز نداشت

از بعد عاشورا كسى از من خبر هرگز نداشت

او زينت بالاترين مخلوق اين عالم عليست

او همدم شير خدا و بهر او همدم عليست

او محرم غيب الغيوب و بردلش محرم عليست

در كوفه و شام بلا ذكر لبش هردم عليست

خَلقاً و خُلقاًمنطقاً همچون علىِ مرتضاست

از بعد زهرا مادرم دارم يقين خيرالنساست

او اولين زائر به صحن قتلگاهم مى‏شود

او بهرمند از آخرين برق نگاهم مى‏شوم

وقت جدايىِ سر از جسمم پناهم مى‏شود

حِصن حَصين كودكان و خيمه‏گاهم مى‏شود

مانند زهرا مادرم در شعله‏ها غوغا كند

تا حفظ جان رهبرى از عترت طاها كند

ما ریزه خوار سفره ی احسان زینبیم
مدیون لطف و فضل فراوان زینبیم
بال ملخ به شانه ی چشم فقیر ماست
عمریست مور ملک سلیمان زینبیم
ما را پیام خطبه ی زینب نجات داد
شکر خدا که جمله مسلمان زینبیم
پیغمبرانه سینه زنان را بهشت برد
ما قوم دربه در شده،سلمان زینبیم
ما را غلام حلقه به گوشش نوشته اند
فرموده کردگار:که از آن زینبیم
ما مثل زلف نیزه نشینان قافله
از کربلا به کوفه پریشان زینیبم
جان می دهیم عاقبت از غصه اش که ما
کشتی شکست خورده ی طوفان زینبیم
در زیر کوه غم به خدا شکوه ای نکرد
حیران و مات عصمت و ایمان زینبیم
با خیمه های سوخته معجر درست کرد
مبهوت ابتکار درخشان زینبیم

دست بسته، مو پریشان، مو کنان، مویه کنان

باورت می شد ببینی دختر خورشید را

کوچه کوچه در کنار سایهی نامحرمان

نه لبی مانده برای تو نه جای سالمی

من که گفتم این همه بالای نی قرآن نخوان

چه عجب!طشتی برای این سرت آورده اند

ای سر منزل به منزل ای سر یحیی نشان

تا همین که چشم تو افتاده بر چشمان ما

چشم ما افتاده بر لبهای زیر خیزران

ای تمامی غرور من فدای غیرتت

لطف کن این مرد شامی را از این مجلس بران

این قدر قرآن مخوان این چوب ها نامحرمند

شب بیا ویرانه هرچه خواستی قرآن بخوان

عبور قافله را بين شام مي بينم

ودر حوالي آن ازدحام مي بينم

مگر چه چيز تما شايي است اينجا

حضور اين همه فرد بنام مي بينم

كجاست شهر يهود است يا ديار كفر؟

به روي نيزه سر يك امام مي بينم

در اين زمين پي يك قطره معرفت بودم

ولي چه سود كه قحط مرام مي بينم

به چشمها ي پر از خون مردم شامي

نشان آتش يك   انتقام مي بينم

مگر چه دين جديدي ميان اين شهر است

كه بر يتيم كمك را حرام مي بينم

خريد سنگ در اين شهر سنگ دل غوغاست

وهركه سنگ گرفته به بام مي بينم

به هر طرف سر خويش را بچر خانم

غريب تشنه لبي را مدام  مي بينم

يا اخا درد هم آغوش من است 


پرچم عشق تو بر دوش من است 



شکوه ای نيست در اين ابرازم 


به حديث غم تو می نازم 



نه غم و رنج کنون می کشدم 


شوق ديدار رخت می کشدم 



مرغ بشکسته پر و بال 


من راوی مقتل گودالم من 



زائر تشنه لب علقمه ام 


سند مستند فاطمه ام 



آنکه با خصم تو جنگيده منم 


بانی عشق پسنديده منم 



صاحب نافلهء زندانم 


شاهد قافلهء طفلانم 



ناظر چشم گهربار منم 


روح آرامش بيمار منم 



بر حرم حملهء مردم ديدم 


خيمه ها را به تلاطم ديدم 



ديده ام سيلی نامردان را 


طفل گم گشته و سرگردان را 



پيش مجنون گل ليلی چيدند 


راس معشوق مرا ببريدند 



ماجرايی که ز محمل دارم 


خاطراتی است که در دل دارم 



چون که انگشت نما شد سر تو 


باز شد تازه لب خواهر تو 



دامنم خيس شد از چشم ترم 


چوبه محملم از خون سرم 



آن زمان ناطقم از حيدر بود 


اثر خطبه ام از کوثر بود 



کاخ ها را همه ويران کردم 


ز غم آزاد اسيران کردم 



ليک از شام شده خم کمرم 


من نگويم که چه آمد به سرم 



تهمت دشمن و لبخند پليد 


چوب خزران و لب سرخ شهيد 



از همان روز پريشان ماندم 


تا کنون يکسره گريان ماندم 



منکه عمری است تو را می جويم 


. اينکه از وصل سخن می گويم 



آمدم روی حسينم بينم 


چهره نور دو عينم بينم 



ذکرت ای يار بر اين لب دارم 


شوقت ای هستی زينب دارم

من کرببلا را چو خزان دیدم و رفتم

چون مرغ شب از داغ تو نالیدم و رفتم

ای باغ که داری تو بسی گل بگلستان

این خرمن گل را بتو بخشیدم و رفتم

در کرببلا زینت آغوش نبی را

آوردم و غلطیده بخون دیدم و رفتم

ممکن چو نشد حنجر پاک تو ببوسم

آن حنجر پرخون تو بوسیدم و رفتم

یاد آمدم آنروز که گفتی جگرم سوخت

چشم از تن صدچاک تو پوشیدم و رفتم

چون همره ما هست سر غرقه بخونت

من یاد لب تشنه تو بودم و رفتم

بگسست اگر دشمن دون ریشة دین را

با موی پریشان همه سنجیدم و رفتم

اى فداى دل منوّرتان

اى به قربان چشم كوثرتان

واى بر حال جبرئيل، او را

گر برانيد، روزى از درتان

اى سليمان، مورى آمده است

تا مشرف شود به محضرتان

من كيم؟ دوره گرد چشمانت

زينبم من همان كبوترتان

كودكانم چه ارزشى دارند؟

جان عالم، تصدق سرتان

كرده‏ام يا اخا دو آئينه

نذر چشم على اصغرتان

ظهر ديدى چگونه خوش بودند

در صفوف نماز آخرتان

به اميدى بزرگشان كردم

تا به دستم شوند، پرپرتان

گر بگويى بمير، مى ميرند

دست برسينه‏اند و نوكرتان

پاى تفسير، شيرشان دادم

پاى تفسير گريه آورتان

پاى تفسير سوره مريم

سوره زخمهاى پيكرتان

تا كه راضى شوى و اذن دهى

پر بگيرند در برابرتان

يادشان داده‏ام، قسم بدهند

بر ضريح كبود مادرتان

بگذار اينكه ذبحشان سازم

پاى رگهاى سرخ حنجرتان

السلام علیک یا زینب یا عقیله العرب

پرورش یافته دامن زهرا هستی

دانش آموخته مکتب مولا هستی

مریم از محضرتان در حیا آموزد

چونکه محجوب ترین دخترحواهستی

جان گرفته شجر طیبه از آمدنت

فصل سرسبز تولاوتبری هستی

خطبه ات معجزه ات منجی موسی صفتان

تو کلیمی که فقط بی ید بیضا هستی

بانگ کوبنده تان بر همگان ثابت کرد

با ابالفضل علمدار هم آوا هستی

طینت مرده یشان زنده شدو فهمیدن

علوی زاده ای و مثل مسیحا هستی

دل دریایی تان در تب امواج غروب

معنی واقعی هیبت در یا هستی

واژه ها پیش مقامت همه تعظیم کنند

تو خداوند نمادین غزل ها هستی

روضه هامون همه با یاد شما ختم شود

از همه زاویه ها روشن وپیدا هستی

بعد هفتاد ودو زخمی که به جانت زده اند

باز در بحبوحه حادثه سرپا هستی

راز آن عصر غم انگیز چرا فاش نشد

تو مه آلودترین فرد معما هستی

زينب، تنها نوزادى بود كه در سال ششم هجرت، مدينه رسول از آن استقبال كرد. و آن سالى بود كه اوضاع و احوال براى پيغمبر اسلام مستقر شده بود. و در همان سال پيغمبر بر شترى كه كمى از گوشش بريده شده بود - و با آن شتر در روزگار فشار و سختى همراه پيرمردى (1) مخلص از مكه بيرون شده بود - با هزاروپانصد تن ازياران مهاجر و انصارش، در حالى كه جامه هاى سپيد احرام را بر تن داشتند، از مدينه به قصد مكه، پايگاه دشمنان محمد و اسلام، بيرون آمدند. سپس همگى به واسطه پيمان صلح حديبيه كه با ابوسفيان و كفار قريش بستند، پيروزمندانه باز گشتند.

در آغاز، گويا همه چيز به نوزاد خوشبختى زندگى را نويد مى داد. بنى هاشم و ياران پيغمبر تهنيت گويان مى آمدند و شكفتن اين غنچه را در خاندان رسول تبريك مى گفتند. عنبر دودمان پاكش از گهواره اى كه اين گل در آن نهاده شده بود، پراكنده مى شد و از طلعت تابان و چهره درخشانش آثار پدران و نياكانى بزرگوار آشكار بود. ولى ناگهان - اگر خبر راست باشد - حزن و اندوهى بر اين گهواره زيبا سايه افكند! سايه هايى كه شايد بيشترش در كتاب هاى تاريخى كه براى تحقيقات علمى نوشته مى شود جاى نداشته باشد، ولى در روح بشرى و وجدان انسانى موقعيتى بسزا دارد. نقل مى كنند كه هنگام آمدن كودك، سروشى پراكنده شد كه به زندگى سوزان و جانگدازش در فاجعه كربلا اشاره مى كرد و از رنج هاومصيبت هايى كه فردا در انتظار اين كودك است خبر مى داد.

مى گويند: اين فاجعه بيشتر از نيم قرن قبل از وقوع آن معروف بوده، در مسنداحمدبن حنبل (ج1،ص58) آمده است كه جبرئيل، محمد صلّى الله عليه و آله را به كشته شدن حسين و اهل بيتش در كربلا خبر داد.